De doorgesneden oogbal met iets wits dat naar buiten komt

Ik stel mezelf hevig teleur. Ik heb mij redelijk hoog zitten, waar het cultuur betreft. Misschien volledig onterecht hoor. Maar toch. Ik kijk graag Art-house films en houd van boeken als een biografie van Mao door zijn lijfarts of leesvoer van de reeds eerder beschreven (zie ‘Zomergasten’) neuropsycholoog Oliver Sacks. Maar Jezus zeg, wat ben ik soms toch een culturele proleet.
Niet schrikken, ik ga niet vertellen dat ik terugverlang naar ‘Seks voor de Buch’ of dat ik stiekem fan ben van Christina Aguilera. Dat is namelijk niet zo. Zo erg is het nu ook weer niet met me gesteld. Wat dan het probleem is? Ik verlang al een tijdje naar een specifiek boek. En dat boek is van …Tromgeroffel…Nicci French. Ik weet het. Thrillerchicklit. Ouderwetse whodunnit zonder toegevoegde intellectuele waarde. En toch, ik kan het niet helpen. Ik móet hun laatste boek hebben.
Vanwaar de omslag van snob naar slob? Het was een onverwachte aanval van achteren, ik was er totaal niet op voorbereid. (Vertel Maaike, vertel!) Er stond een voorpublicatie van het nieuwe boek van Nicci French, ‘Tot het voorbij is’, in een tijdschrift. Ik weet niet eens meer welk tijdschrift. Ik, magazinejunk, lees het blaadje van A tot Z en kwam dus ook langs het Nicci French epistel. En…tot mijn verbazing wilde ik weten hoe het af zou lopen.
Er was iets met een dode dame en een vrouwelijke fietskoerier die haar op de grond ziet liggen door de brievenbus. Ze (de koerier) breekt een raam en belt tegelijkertijd een ambulance. Als ze in het huis is, ziet ze dat de vrouw (onder anderen) een doorgesneden oogbal heeft (saillant detail, vond ik zelf. Hoe goed moet je dan wel niet kunnen richten in een geweldsituatie. Of juist slecht, het is maar hoe je het bekijkt). De ambulance komt, en de koerier moet kotsen in de plantenbak. Somehow weet je al dat de koerier erin betrokken gaat raken. Ja, nu ik het zelf teruglees ben ik er ook niet zo van onder de indruk. Eigenlijk een behoorlijk ruk-plot. Maar eerlijk is eerlijk, het was zo spannend, bloederig en onderhuids opgeschreven dat het me maar blijft achtervolgen. Mijn hoofd zegt: “Nee Maaike, niet kopen dat boek, dit is het begin van het einde. Straks raak je verslaafd. Dan heb je op een gegeven moment een hele plank Nicci French boeken!” Maar mijn hart zegt: “Vertel mij Nicci French, wie heeft het gedáán? Wie sneed er zo lafhartig een oogbal door?”
En dus loop ik al een dikke week bij AKO, Bruna en aanverwanten te struinen. Ik houd het boek even voorzichtig in mijn hand om het vervolgens weg te leggen. En weer op te pakken. En weer weg te leggen. En weer…enzovoort. Ik sta echt in dubio. Moet ik het nu kopen of niet? Ik denk dat ik geen keus heb, als ik dat ding niet aanschaf ga ik er vast over dromen. En om nu te dromen over een lelieblanke huid, een stroompje bloed en een oogbal waar iets wits uit naar buiten komt... Neuh. Zit ik niet echt op te wachten. Dus dan maar 19,95 euro neertellen voor wat peace of mind…