Het is een uitspraak van Dominee Gremdaat, de onvolprezen fictieve tv-dominee. Welnu, ik ken het gevoel. Gisteren had ik het. Vrij ernstig zelfs. Ik had enorm slecht geslapen. Woelerdewoel. Dat was al een paar nachten zo, gewoon, zonder aanleiding. Shit happens. En dus was ik moe. En als ik moe ben, dan haal ik soms dingen door elkaar. Ik stond bijvoorbeeld in de supermarkt en rekende een zak rucolasla af met een pinpas uit mijn portemonnee. Omdat ik ook nog andere boodschappen had, wilde ik daarna de rucola in de plastic zak van de Hoogvliet gooien. Maar wat doe ik? In volle overtuiging werp ik mijn portemonnee in de plastic tas en probeer ik een zak rucola in mijn broekzak te prutten. Mwoa, niet zo’n goed idee. Vandaag weer zo’n voorbeeld (weer een slechte nacht. Rotkatten met hun rotmauwtjes). Ik wilde de canderel-verpakking van de Sanoma-koffiezet apparaat weggooien nadat ik de zoetjes in mijn koffie had geschud. Uiteraard gooi ik in plaats daarvan, vol enthousiasme, mijn koffie in de prullenbak en sta ik met verbaasde blik naar mijn hand met de zoetjes-verpakking te staren. Dan nog een laatste voorbeeld. Vanochtend wist ik niet of ik nu mijn groene of zwarte schoenen moest aantrekken en dus deed ik er van allebei één aan, om te vergelijken voor de spiegel. Goddank was ik bij zinnen genoeg mij voor het verlaten van het huis te realiseren dat ik nog steeds met twee verschillende schoenen rondliep. Oja, had ik al gezegd dat ik er bij de voordeur ook achterkwam dat ik nog verwilderd ochtendhaar had en dat ook nog moest fixen? Om maar te zwijgen over het feit dat mijn groene top en mijn paarse vest bij nader inzien (want aangekleed in het donker) toch wel vloekten. En oja, de katten, waarom mauwden die zo? Shit, vergeten eten te geven. En god, waar is je huissleutel als je de deur wil dichtdoen en waar is verdomme mijn busabonnement? Gevonden. Waar is mijn tas dan opeens? Kortom, chaos door moeheid. Oh, dominee Gremdaat, dominee Gremdaat, ik ken het gevoel zo goed! Soms voel ik me net ‘Waldo’ uit de bekende ‘Waar is Waldo’-stripjes. Da’s een plaatje waarin je dan een jongen met een brilletje moet zoeken. Alleen is Waldo in mijn geval dan mijn common sense, oftewel mijn logisch denkvermogen. Ik troost me maar met de gedachte dat een zaterdagochtend uitslapen me weer helemaal oppept. Zodat ik door de bomen Waldo weer kan zien. Lang leve lange weekenduitslaapochtenden, kort leve het Waldo-gevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten