Verveling

Ik verveel me. Herstel: ik verveel me stierlijk.
Ga wat doen? Ja hallo, zo simpel werkt het niet. Het komt namelijk niet vaak voor dat ik mij zo godsganselijk verveel en ik wil er graag even uitgebreid van genieten. Ik heb een behoorlijk druk leven, zowel werk als prive. En ik heb gewoon niet vaak tijd om me af te vragen wat ik zou doen als ik wel eens tijd zou hebben.

Nou, nu dus.

Ik weet niks.

Pffffff....

Met mijn benen over elkaar en in een oude joggingbroek, een lelijk T-shirt en doorgelopen mascara van gisteren zit ik op de bank naar een dvd-box van de tv-serie Oud Geld te kijken. Fantastische serie trouwens, maar dit terzijde. Eigenlijk moet ik opletten om het verhaal te kunnen volgen, maar dat ga ik niet doen. Zeg, ik laat me vandaag toch niet vertellen wat ik moet doen. Dat is nu net het hele concept van je vervelen, dat je nergens echt zin in hebt. Zelfs niet in het volgen van een verhaallijn van een dvd die jij toch echt zelf in de dvd-speler hebt geduwd.

Thee zetten? Nee, dan moet ik opstaan. Dat is aktie en aktie is wel het laatste waar ik nu zin in heb. Ik gaap eens uitgebreid en rek me een minuutlang uit. Eigenlijk moet ik ook de souvenirs van gisteren opruimen: een lege wijnfles, twee glazen, een schaaltje waar wat chipskruimels in liggen. Neuh. Ik voel me niet geroepen om die spullen te verplaatsen. Ook al ben ik alleen thuis, iemand anders moet het vandaag maar doen. Ik kijk de katten vragend aan. Zij gaan het ook niet doen, zie ik al.
Ik neurie wat, maar zodra ik een vaste melodie ontdek, stop ik er weer mee. Een opgelegde melodie is een vaste vorm die niet bij de vormloosheid van deze dag past. Deze dag is in weze vloeibaar en plakkerig.

Op de achtergrond praten Sonja en Kiet van Oud Geld over het opdrijven van een financiele koers. Saaaaai gesprek. Past uitstekend bij deze dag.

Zal ik de dvd uitzetten? Nee, dan moet ik opstaan. Om met Geer te spreken 'daar heb ik de kracht niet meer voor.'
Een krant lezen dan. Vereist een zekere vorm van intellect. Vandaag is dat bij mij ver te zoeken. Ik vermoed dat mijn intellect nog heerlijk in mijn bed ligt te slapen. Het draait zich nog even om. En hier zit ik dan, als een lege huls.

Jezus, wat verveel ik me. Deze baggerslechte tekst is daar wel het grootste bewijs van.

Ik denk dat ik maar even uit het raam ga staren. Nee, dat voornemen vind ik eigenlijk al weer teveel een verplichting. Ik blijf lekker apatisch in deze stoel zitten, net zolang tot me dat teveel verveelt.
En dan zie ik wel weer verder.